Afgelopen week bezocht ik, samen met andere raadsleden uit het hele land, het asielzoekerscentrum in Gilze. Het was een bijzondere ervaring. Eerst een presentatie over hoe een azc ingericht is, wie er wonen (zelfs 2 Amerikanen, gevlucht vanwege de gevaren voor mensen uit de LHBTIQ+ gemeenschap daar), hoe de opzet is, welke faciliteiten er zijn. Daarna kregen we een rondleiding door personeel en bewoners. We konden met eigen ogen zien hoe het leven daar is. En ik raakte in gesprek met Samira. Een jonge vrouw uit Iran, die al 3 jaar in het azc woont met haar zoon. Een statushouder, ze mag in Meierijstad gaan wonen, dat weet ze al. Maar wanneer? Als er in Veghel of Erp een woning vrij komt. Tot die tijd zit ze in Gilze. In een woonruimte met 12 anderen. Met 1 gezamenlijke keuken, 2 badkamers en 2 toiletten. Ze is er blij mee, maar het voelt heel dubbel. Ze weet dat er te weinig huizen zijn en ze zei ook dat ze het snapt dat Nederlandse mensen eigenlijk liever zelf in die huizen gaan wonen.
Intussen stokt de doorstroom. Omdat Samira en haar zoon geen huis toegewezen krijgen kunnen er twee andere asielzoekers niet uit Ter Apel vertrekken. En loopt het daar over. Er is gewoon een tekort aan woningen en aan opvangcentra. Door de spreidingswet moeten er in ieder geval meer opvangplekken komen.
Voor Progressief Bernheze is het duidelijk: Wij vinden het belangrijk dat er ook een azc in onze eigen gemeente Bernheze komt. Waarom? Omdat we geloven in solidariteit. Ieder mens die moet vluchten voor oorlog of geweld, verdient een veilige plek. Bernheze is een gastvrije gemeente met genoeg ruimte en een warm hart. We kunnen en mogen onze ogen niet sluiten voor deze crisis. We kunnen de opvangcrisis niet alleen oplossen. Maar we kunnen wel aan onze opgave voldoen en ons steentje bijdragen. Laten we daar snel goede beslissingen in nemen!